തമിഴില്‍ ചെറുസിനിമകളില്‍ എന്തോ അദ്‌ഭുതം നടക്കുന്നു എന്ന പറച്ചിലോടുപറച്ചില്‍ കേട്ടാണ്‌ മൂന്നാംനിരയില്‍നിന്നു വരുന്ന തമിഴ്‌സിനിമകള്‍ക്കു കയറുന്നത്‌. പൊന്നുപൂക്കുന്നതേതു കാട്ടിലാണെന്നു പറയാനാവില്ലല്ലോ. അങ്ങനെ കയറിയ രസിക്കും സീമാനേ, എന്റെ പൊന്നേമാനേ, രസിപ്പിച്ചില്ലെന്നുമാത്രമല്ല, വിരസിപ്പിച്ചു കൈയില്‍ത്തന്നെന്നു പറഞ്ഞാല്‍ മതിയല്ലോ.
വലിയ വലിയ ആളുകള്‍ നടത്തുന്ന രതിവിക്രിയകള്‍ ഫോട്ടോയില്‍ പിടിച്ച്‌ അവരെ ബ്ലാക്ക്‌മെയിലു ചെയ്യുന്നവനാണു നായകന്‍. പേരു നന്തു. അഭിനയിക്കുന്നത്‌ ശ്രീകാന്ത്‌. പയ്യനെന്തേ പത്തുപതിനാലു പടംകഴിഞ്ഞിട്ടും സൂപ്പര്‍സ്റ്റാറാകാത്തതെന്നുള്ള ചോദ്യത്തിനുള്ള ഉത്തരംകൂടിയാണ്‌ ഈ ചിത്രം. അഭിനയിക്കാനുമറിയില്ല, സ്റ്റാര്‍ മാനറിസങ്ങളുമില്ല, കിട്ടുന്ന പടങ്ങള്‍ ഇമ്മാതിരിയും. പയ്യന്‍ ഫോട്ടോ എടുക്കുന്ന ആളുകള്‍ ഫോട്ടോയും അതിന്റെ നെഗറ്റീവും കിട്ടാന്‍ ലക്ഷങ്ങളും കോടികളും നല്‌കുന്നു. ഇന്റര്‍നെറ്റിന്റെയും ഓര്‍ക്കുട്ടിന്റെയും ഫേസ്‌ബുക്കിന്റെയും യൂട്യൂബിന്റെയും കാലത്താണു ഒരു ഫോട്ടോയും നെഗറ്റീവും കളി. ഇതൊക്കെക്കാണുന്ന പ്രേക്ഷകനെ സമ്മതിക്കണം.
ഏതായാലും ഒരു വല്ലാത്ത പ്രേമക്കളിയാണു സിനിമയുടെ ശരിക്കുള്ള ഇതിവൃത്തം. ബ്ലാക്ക്‌മെയില്‍ നന്തുവിനും ഡോക്‌ടര്‍ അരവിന്ദിനും നവ്യയുടെ ഗായത്രിയോടു പ്രേമം. ഗായത്രി അരവിന്ദുമായി വിവാഹം നിശ്ചയിക്കുന്നു. അത്‌ അട്ടിമറിക്കാന്‍ നന്ദു അവനെ തല്ലിച്ചതച്ചു പൂട്ടിയിടുന്നു. പൂട്ടുപൊട്ടിച്ച്‌ രജിസ്‌ട്രാര്‍ ഓഫീസില്‍ ഓടിയെത്തുന്ന അരവിന്ദിന്റെ ഒരു കൊലപാതകക്കേസില്‍ പോലീസ്‌ അറസ്റ്റു ചെയ്യുന്നു. അരവിന്ദല്ല കൊലയാളി എന്നു തെളിയിക്കാന്‍ ഒരേയൊരു തെളിവുമാത്രം. യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ നടന്ന കൊലയുടെയും കൊലയാളിയുടെയും ഫോട്ടോ ഒളിച്ചുനിന്നെടുത്ത നന്തുവിന്റെ കയ്യിലെ നെഗറ്റീവ്‌. അതു ഗായത്രിക്കുനല്‌കണമെങ്കില്‍ അവള്‍ തന്നോടൊപ്പം ഒരാഴ്‌ച ഊട്ടിയില്‍ താമസിക്കണമെന്നു നന്ദു. അവളതു സമ്മതിക്കുന്നു. ആ ഒരാഴ്‌ചക്കാലത്തിനിടയ്‌ക്കു ശരീരവും മനസ്സും രണ്ടും രണ്ടാണെന്ന ബയോളജിക്കലും ഫിലോസഫിക്കലുമായ പാഠം പാവം പയ്യനു കിട്ടുന്നു. നന്തു ഒരു പന്തുപോലെ പിന്നാക്കം തട്ടിത്തെറിക്കുന്നു. നന്തുവിന്റെ പ്രേമം ഫയങ്കരമാണെന്നു പെണ്ണും മനസ്സിലാക്കുന്നു. ജയിലുചാടി വീണ്ടും ഓടിയെത്തുന്ന അരവിന്ദ്‌ പിന്നെയും പെണ്ണിനെ പാട്ടിലാക്കി കൂട്ടിലാക്കാന്‍ നോക്കുന്നു. അപ്പോഴേക്കും നായകന്‍ വില്ലനും വില്ലന്‍ നായകനുമായി രൂപാന്തരം തുടങ്ങിക്കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്‌. പിന്നെ, കൂടുതല്‍ പറയണ്ടല്ലോ, പോലീസ്‌ സ്റ്റേഷന്‍, വിഷംകുടി, പെണ്ണിന്റെ പ്രാണസഞ്ചാരം, ഓട്ടം, ഡോക്‌ടര്‍മാര്‍… ഒടുക്കം നന്തു എരന്തുപോകാതെ രക്ഷപ്പെട്ടെന്നു പറഞ്ഞാല്‍മതിയല്ലോ. അപ്പോഴേക്കും അരവിന്ദ്‌ ഗായത്രിയെ തള്ളിപ്പറഞ്ഞിരുന്നു. പിന്നെ, നന്തുവും ഗായത്രിയും രസിക്കും സീമാനേ വീ…. രസിക്കും സീമാട്ടീ വാ എന്നു പാടിത്തുടങ്ങുമ്പോഴേക്കും ബാക്കിയുള്ള ജീവനും കൈയിലെടുത്ത്‌ പ്രേക്ഷകന്‍, ജീവച്ഛവംപോലെ മെല്ലെ തിയറ്ററിനു പുറത്തേക്ക്‌.
നവ്യയുടെ നഗ്നശകലങ്ങള്‍ കാട്ടുന്നു എന്ന ബോര്‍ഡ്‌ വച്ചാണ്‌ വിതരണക്കാരന്‍ പടത്തിന്‌ ആളെക്കയറ്റുന്നത്‌. നടിമാര്‍ ഗ്ലാമര്‍ പ്രദര്‍ശനം നടത്തുകയോ നടത്താതിരിക്കുകയോ ചെയ്യട്ടെ, അതവരുടെ ഇഷ്‌ടം. പക്ഷേ, തറനരപ്പിലുള്ള പരസ്യവാക്യങ്ങള്‍ തങ്ങളെപ്പറ്റി എഴുതി പൊതുനിരത്തില്‍ ഒട്ടിച്ചുവയ്‌ക്കരുതെന്ന്‌ ഈ നടിമാര്‍ തങ്ങളുടെ കരാറില്‍ വ്യവസ്ഥ വയ്‌ക്കേണ്ട കാലം കഴിഞ്ഞു. കല്‍ക്കണ്ടം പോലെ നയന്‍സ്‌… നമിത ഒരു കുതിരപോലെ, ഹൊ! ബാലാമണി ദേ, ഇങ്ങനെയും… എന്നൊക്കെയാണു പരസ്യങ്ങള്‍… (യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ ഇതിന്റെ അപ്പുറത്താണു ഭാഷ. എനിക്കുതോന്നുന്നത്‌ ഫയറെന്ന മാസികയുടെ കവര്‍ തലക്കെട്ടുകളെഴുതുന്ന ആളെക്കൊണ്ടാണ്‌ ഈ വിതരണക്കാര്‍ പരസ്യവാക്യമെഴുതിക്കുന്നതെന്നാണ്‌) ഇത്തരം പരസ്യതേജോവധങ്ങള്‍ പാടില്ലെന്നുവേണം വ്യവസ്ഥ.
രസിക്കും സീമാനേ സഹിക്കാന്‍ പറ്റാത്ത ഒരു തമിഴ്‌സിനിമയാണെന്ന്‌ നിയമപ്രകാരമല്ലെങ്കിലും മുന്നറിയിപ്പു തന്നുകൊണ്ട്‌ ഈ കുറിപ്പ്‌ അവസാനിപ്പിക്കട്ടെ.